Działa niemal jak magiczne zaklęcie.
„MOGĘ”.
Ja przez lata mówiłam „MUSZĘ”.
Budziłam się rano z ciężarem w głowie. Z „gulą” w brzuchu.
Muszę wstać.
Muszę ogarnąć dzieci, śniadanie.
Muszę być na czas.
Muszę szybko wysłać maila, zadzwonić.
Muszę, muszę, muszę.
Dzień jeszcze się nie zaczął na dobre, a ja już byłam zmęczona.
Bo słowo „muszę” zabiera nam energię.
Oddaje stery na zewnątrz.
Sprawia, że zaczynamy się czuć więźniem we własnym życiu i wszędzie widzimy tych, którzy nam coś „każą”: system, szefa, nawet bliskich, którzy swoimi potrzebami „skazują cię” na obóz pracy.
Tylko że to nie ich wyrok na Ciebie. To Twój własny wybór.
Zrozumiałam to, gdy pewnego dnia ktoś zadał mi proste pytanie:
„A kto ci powiedział, że musisz?”
Wtedy zamieniłam MUSZĘ na MOGĘ i coś drgnęło.
Nie zniknęły obowiązki, ale zniknęło poczucie, że jestem ofiarą i więźniem własnego życia.
Uświadomiłam sobie, że to, co nazywamy przymusem, bardzo często jest właśnie… wyborem.
Wstaję rano — bo chcę być na czas.
Idę do pracy — bo wybrałam tę drogę i mogę ją zmienić.
Zawożę dzieci do szkoły — bo je mam i zależy mi na ich rozwoju.
Nie muszę. Mogę.
Mogę wstać rano. Mogę poćwiczyć. Mogę popracować. Mogę dojechać, dokąd potrzebuję. Mogę oddychać, czuć, przeżywać.
Przypomniałam sobie, jak wiele rzeczy możemy, a niewiele naprawdę musimy.
Przypomniałam sobie, dlaczego tak lubię patrzeć na wodę w strumyku lub rzece.
Woda płynie tam, gdzie może. Nie walczy codziennie z oporem, skałą.
Jeśli trzeba — drąży ją spokojnie, powoli, latami.
A my? Codziennie próbujemy przebijać głazy głową.
Nic dziwnego, że zjada nas presja, a pod koniec dnia nie mamy już siły.
I zasypiamy z myślą: „Jutro znowu muszę to wszystko jakoś ogarnąć…”
Poczucie przymusu zawsze rodzi opór.
Zaobserwuj, jak reaguje Twoje ciało (lub dziecko), gdy mówisz rano:
„Musisz się pospieszyć”.
I co się stanie, gdy jutro zamiast tego zapytasz:
„Możemy być na czas w szkole / w pracy, chcesz?”
Oboje poczujecie ulgę i prawo wyboru.
Ty zobaczysz w sobie gospodarza swojego życia.
Dziecko zobaczy w Tobie wsparcie we wspólnym celu. Nie żandarma.
Słowo „mogę” przywraca sprawczość.
Otwiera przestrzeń.
Pokazuje wybór.
„Mogę” wyłania przyjaciół, szuka wdzięczności i możliwości.
W „mogę” jest moc.
To nie jest pozytywne myślenie. To zmiana perspektywy.
Jedno słowo. Ta sama rzeczywistość. Inna jakość życia.
Sprawdziłam na sobie. Działa!
Sprawdź u siebie.
Nie musisz. Możesz.
– Dominika Meinardi
Poznaj Dominikę:
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.